126«الى» در «الى المرافق» بيانگر مقدار «مغسول به» است، نه «كيفيت» غَسل و شستشوى دست (كه مثلاً از بالا به پايين صورت گيرد يا از پايين به بالا)، بلكه كيفيت شستشو مربوط به عرف و عادت مردم است كه معمولاً هنگام نظافت از بالا به پايين مىشويند و امامان معصوم كه تفسير قرآن را از آنان بايد آموخت با نقل وضوى رسولخدا صلى الله عليه و آله و سلم مسأله وجوب از بالا به پايين شستن را يادآور شدهاند.
از اين رو شيعۀ اماميه معتقد است كه در هنگام وضو صورت و دستها را بايستى از بالا به پايين شست و خلاف آن را صحيح نمىداند.
مطلب ديگر، مسئلۀ مسح پاها در وضو است. شيعه مىگويد بايد پاها را، مسح كرد، نه غَسل؛ و دليل وى نيز به صورت خلاصه اين است كه ظاهر آيۀ ششم سورۀ مائده حاكى از آن است كه انسان نمازگزار به هنگام وضو دو وظيفه دارد: يكى شستن (در مورد صورت و دست) و ديگرى مسح (در مورد سر و پاها). اين مطلب از تقارن و مقايسۀ دو جملۀ زير روشن مىشود:
1 - «فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرٰافِقِ »
2 - «وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَيْنِ »
چنانچه ما اين دو جمله را به فرد عرب زبانى كه ذهن او مسبوق به فتواى فقهى خاصى نباشد ارائه كنيم، بى ترديد خواهد گفت كه طبق اين آيه وظيفۀ ما نسبت به صورت و دست، شستن؛ و نسبت به