125

وضوء

همگى مى‌دانيم كه وضو يكى از مقدمات نماز است. در سورۀ مباركه مائده مى‌خوانيم: «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذٰا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاٰةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرٰافِقِ وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَيْنِ » (مائده/ 6): اى افراد با ايمان هرگاه براى نماز بپا خاستيد صورت و دستهاى خود را تا آرنج بشوييد و سر و پاها را تا كعبين مسح كنيد.

در جملۀ نخست «وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرٰافِقِ » لفظ «أيدى» به كار رفته كه جمع «يد» است و از آنجا كه اولاً كلمۀ يد در زبان عربى استعمالات مختلفى داشته و گاه به انگشتان دست، گاه به انگشتان تا مچ، گاه به انگشتان تا آرنج، و گاه به كلّ دست از سر انگشتان تا كتف اطلاق مى‌شود، و ثانياً مقدار واجب شستن دست در وضو فاصلۀ ميان مرفق تا سر انگشتان است، لذا قرآن لفظ «إِلَى الْمَرٰافِقِ » را به كار برده تا مقدار واجب را بيان نمايد بنابراين كلمه