87عبدالحسين شرف الدين وجه ديگرى را براى اين مسأله بيان كرده است. ايشان مىنويسد:
«بدان جهت لفظ جمع در اين آيه به كار رفته كه دشمنان على عليه السلام و حسودان و كينهورزان طاقت شنيدن آن به لفظ مفرد را نداشتند. چرا كه در اين صورت ديگر جايى براى مطامع آنان در به اغوا كشاندن مردم نمانده و بيم آن مىرفت حوادث نگران كنندهاى در پى آيد. بنابراين نزول آيه به لفظ جمع براى پيشگيرى از كيد آنان بوده است. در پى اين واقعه نصوص ديگر يكى پس از ديگرى آمده و امر ولايت و رهبرى را به تدريج آنگونه كه عادت حكيمان در تبليغ امورى كه بر مردم گران آيد است تثبيت مىكند. 1»
به هر حال انبوه رواياتى كه در ذيل آيهى شريفه رسيده و مورد آن را مشخص كرده در حكم نص قطعى بوده كه مجالى براى اجتهاد در برابر آن را باقى نمىگذارد. بخشى از شبهات ابن تيميه ناشى از اين است كه وى ماهيت حكم وارد در آيه را به درستى درك نكرده و پنداشته كه سخن از تشريع زكات در حالت ركوع در ميان مىباشد. در حاليكه پيشتر تقرير شد كه آيهى شريفه در مقام اشاره به رويداد معينى است و به گونهى قضيهى شخصيه و خارجيه انشا شده است. نكتهى ديگر اينكه بايد اين معنى را بپذيريم كه لفظ زكات نه در مفهوم خاص آن بلكه در معناى عام كه شامل صدقات مستحبى و هر گونه انفاق در راه خداوند مىشود به كار رفته بنابراين جايى براى طرح برخى از فروع فقهى زكات در مقام القاى شبهه باقى نمىماند.
ب - نصوص امامت در سنت
محققان اماميه از ديرباز در كتب و آثار خود از احاديث نبوى بسيارى براى اثبات نص بر امامت كمك گرفتهاند ولى تجربه نشان مىدهد در ميدان بحثهاى ميان فريقين سه حديث غدير، ثقلين و منزلت درخشانترين اسناد و مدارك اماميه براى اثبات نص