1) .فخر رازى، تفسير كبير ج12، ص24، 27 و نيز رك احمد ابن تيميه، منهاج السنة النبوية ج4، ص5، المكتبة السلفيه، لاهور.

2) .طبرسى، تفسير مجمع‌البيان ج3، ص364 ، موسسة الأعلمى للمطبوعات، بيروت. چنين كاربردهايى در قرآن كريم به فراوانى يافت مى‌شود. به طور مثال در آيه‌ى كريمه: اَلَّذِينَ قٰالَ لَهُمُ النّٰاسُ إِنَّ النّٰاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ ... گوينده‌ى سخن به اتفاق مفسران و محدثان يك نفر به نام نعيم بن مسعود اشجعى بوده گرچه لفظ «ناس» در معنى جمع حقيقت شده است. و در آيه‌ى يَقُولُونَ لَئِنْ رَجَعْنٰا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ ... (منافقون: 8) به گفته‌ى مفسران گوينده، عبداللّٰه بن ابى سركرده‌ى منافقان مدينه بوده و در آيه‌ى كريمه: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَنْ يَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ (مائده: 11) سيره نويسان و مفسران گفته‌اند منظور آيه يك تن بوده كه كوشيده پيامبر صلى الله عليه و آله را مضروب سازد. (سيره ابن هشام ج3)، علامه امينى در حدود بيست شاهد از آيات قرآن را ذكر مى‌كند كه در آنها از به كار رفتن لفظ جمع معناى مفرد مقصود بوده است. نك‍ : الغدير ج3 ص163 - 167.