1) .استاد شهيد مطهرى سه مفهوم متمايز از امامت را بيان مى‌كند. نخست امامت به معنى رياست عامه و رهبرى سياسى و اجتماعى. دوم، امامت به معنى مرجعيت دينى، كه نوعى كارشناسى اسلام مى‌شود خيلى بالاتر از حد يك مجتهد و أئمة يعنى افرادى كه اسلام‌شناس هستند نه اسلام شناسى كه از روى عقل و فكر خودشان اسلام را شناخته‌اند كه قهراً جايز الخطا باشند بلكه از يك طريق رمزى و غيبى علوم اسلام را از پيامبر گرفته‌اند. اين معنا از زعامت دينى مستلزم عصمت است و امام كسى است كه قول و عملش سند و حجت است. سوم، ولايت معنوى و تكوينى به اين معنى كه امام مصداق انسان كاملى است كه بر جهان و انسان نفوذ غيبى داشته و ناظر بر ارواح و نفوس بوده و داراى نوعى تسلط تكوينى بر جهان و انسان است و به اين اعتبار نام او حجت مى‌باشد كه به طبق روايات هيچگاه زمين از او خالى نمى‌باشد ولو لاالحجة لساخت الأرض بأهلها. به نظر مرحوم مطهرى اگر امامت در حد مفهوم نخست خلاصه شود جزو فروع دين مى‌گردد چنانچه اهل سنت آن را از فروع دانسته‌اند. و اين مفهوم دوم امامت است كه آن را وجهه‌ى متمايز بخشيده و تبديل به يك اصل عقيدتى مى‌كند. نسبت به مرتبه‌ى سوم معتقد است كه اينجا نقطه‌ى التقاى ميان عرفان و تشيع مى‌باشد يعنى همانطور كه اهل عرفان معتقدند در هر دوره‌اى بايد يك قطب و يك انسان كامل وجود داشته باشد شيعه مى‌گويد در هر دوره‌اى يك امام و حجت وجود دارد كه او انسان كامل است. مرحوم مطهرى باور به اين مفهوم خاص از امامت را به اكثريت علماى شيعه نسبت داده و خود هم اين معنا را باور يافته است. نك‍ : مطهرى، مجموعه آثار ج4، ص845 - 850 و نيز ج3، ص278 - 281 در بحث از ولاءها و ولايت‌ها، انتشارات صدرا