1) .ما سلّ فى الإسلام على قاعدةٍ دينيّةٍ مثل ما سلَّ على الامامة فى كلِّ زمان. محمّد بن عبدالكريم شهرستانى،الملل و النحل ج1، ص16، دار السرور، بيروت

2) .امامت در لغت از أمّ يأمُّ به معنى پيشوايى و رهبرى و امام به كسى گفته مى شود كه عهده دار رهبرى گروهى شود خواه در راه حق باشد يا باطل در قرآن كريم واژه ى أئمة براى پيشوايان صالح و فاجر هر دو به كار رفته است. چنانچه در آيه ى 73 سوره انبياء: وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا و آيه ى 41 سوره‌ى قصص: وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النّٰارِ و مانند آن ديده مى شود. اما در اصطلاح متكلمان اماميه امامت عبارت است از رياست همگانى و فراگير بر جامعه‌ى اسلامى در همه‌ى امور دينى و دنيوى. شيعيان را هم بدان جهت اماميه ناميده اند كه به اصل امامت به مفهوم خاص آن به عنوان يك اصل اعتقادى باور آورده‌اند. واژه‌ى خلافت هم به معناى جانشينى و خليفه به معنى جانشين به كار رفته است چون به شخصى افزوده شود جانشينى از او معنا مى يابد بنابراين خليفه پيامبر صلى الله عليه و آله يعنى كسى كه جانشين آن حضرت گردد. هر چند كه اين جانشينى مى تواند در ابعاد گوناگون تحقق يابد ولى به دليل شيوع كاربردهاى تاريخى لفظ خليفه در زمامدار و سرپرست جامعه‌ى مسلمين پس از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله تعين يافته است. از اين رو مناسب يافتيم گفتمان خلافت را براى اهل سنت و گفتمان امامت را براى اماميه برگزينيم. به دليل آنچه كه در پى خواهد آمد كه اماميه معنى خاصى از امامت را اراده كرده اند و اهل سنت هم خلافت را به مفهوم زمامدارى و رهبرى سياسى به كار برده‌اند.