44ميان تمام ملل، شخصيتهاى بزرگ سياسى و دينى را، كه قبر آنان نشانۀ مكتب و راه و روش آنها است، در نقاطى به خاك مىسپارند كه براى ابد محفوظ مىماند، تو گويى حفظ قبر آنان از اندراس و فرسودگى، نشانۀ حفظ وجود و سرانجام نشانۀ حفظ مكتب آنها است.
براى درك حقيقت، لازم است مفاد آيۀ 36 از سورۀ حج را به دقت تجزيه و تحليل كنيم. برخى از زائران خانۀ خدا از منزل خود، شترى را براى ذبح در كنار خانۀ خدا، به همراه مىآورند و با انداختن قلاّدهاى برگردن، آن را براى ذبح در راه خدا اختصاص مىدهند و از ديگر شتران جدا مىسازند، از آنجا كه اين شتر به گونهاى به خدا وابسته است به حكم همان آيه، از «شعائر اللّٰه» شمرده مىشود و به مضمون آيۀ 32 از سورۀ حج (وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعٰائِرَ اللّٰهِ ) بايد مورد احترام قرار گيرد؛ مثلاً ديگر نبايد بر آن سوار شد، و به موقع بايد آب و علف آن را داد تا لحظهاى كه ذبح مىشود.
وقتى شترى به خاطر برگزيده شدن براى ذبح در كنار خانۀ خدا، جزو «شعائر» مىگردد و متناسبِ خود تعظيم و بزرگداشت لازم دارد، چرا پيامبران و علما و دانشمندان، شهيدان و جانبازان، كه از نخستين روزهاى زندگى خود قلادۀ عبوديت و بندگى خدا و خدمت به آيين او را برگردن افكنده و وسيلۀ ارتباط ميان خدا و خلق او گرديدهاند و مردم خدا و آيين او را در پرتو تلاشهاى آنان شناختهاند، جزو «شعائر الله » نباشد و به تناسب مقام و موقعيت خود، در حال حيات و ممات، تعظيم و بزرگ داشته نشوند و چرا اولياى الهى كه ناشران آيين خدا و حافظان دين اويند و همچنين آنچه كه وابسته به آنها است، جزو شعائر نباشند. 1ما وجدان وهابى را در اين مورد قاضى و داور قرار مىدهيم كه آيا در