32موجب شرك و كفر مىدانند و آن را بهانۀ مباح شدن مال و جان مسلمانان مىپندارند، در زمان ائمۀ اسلام به وجود آمده بود، ولى از هيچ يك از ائمه اسلام شنيده و روايت نشده است كه مرتكبين اين اعمال را كافر يا مرتد دانسته و دستور جهاد با آنان را داده باشند و يا اين كه بلاد مسلمانان را، آن گونه كه شما مىگوييد، بلاد شرك و دارالكفر نامند. 1در پايان بايد دانست كه شيخ محمد بن عبدالوهاب مبتكر و آورندۀ عقايد وهابيان نيست. بلكه قرنها قبل از او، اين عقايد به صورتهاى گوناگون، از افرادى مانند ابن تيميه و شاگرد او ابن قيم اظهار شده، ولى به صورت مذهب تازهاى در نيامده بود و طرفداران زيادى نداشت.
ابوعباس احمد بن عبدالحليم معروف به ابن تيميه از علماى حنبلى است كه در 728 ه . ق. درگذشت. او چون عقايد و آرايى بر خلاف معتقدات عموم فرقههاى اسلامى اظهار مىداشت، پيوسته با مخالفت علماى ديگر مواجه بود.
به عقيدۀ محققين، همين عقايد ابن تيميه است كه بعداً اساس معتقدات وهابيان را تشكيل داد.
وقتى ابن تيميه عقايد خود را آشكار ساخت و در اين زمينه كتابهايى را منتشر نمود، از طرف علماى اسلام و در رأس آنان علماى اهل سنت، براى جلوگيرى از انتشار فساد، دو كار صورت گرفت:
الف - كتابهايى در نقد عقايد و آراء او نوشته شد كه به برخى از آنها اشاره مىكنيم: