205كنيم و اكنون لازم است از اين بحث نتيجه بگيريم كه اگر كسى در برابر انسانهايى خضوع و تواضع كند، نه آنها را الٰه بداند و نه ربّ ونه مبدأ كارهاى خدايى بينديشد، بلكه آنان را از اين نظر احترام كند كه آنان:
«عِبٰادٌ مُكْرَمُونَ لاٰ يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ » 1
«بندگان عزيز خدا هستند، در سخن به او سبقت نمىگيرند و به دستور او عمل مىنمايند.»
قطعاً چنين عملى جز تعظيم و تكريم و تواضع و فروتنى چيز ديگرى نخواهد بود.
خداوند گروهى از بندگان خود را با صفاتى معرفى كرده است كه علاقۀ هر انسانى را براى تعظيم و تكريم و احترام آنان جلب مىكند، آنجا كه مىفرمايد:
«إِنَّ اللّٰهَ اصْطَفىٰ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْرٰاهِيمَ وَ آلَ عِمْرٰانَ عَلَى الْعٰالَمِينَ » 2
«خداوند آدم و نوح و اولاد ابراهيم و اولاد عمران را برگزيده است.»
خداوند به تصريح قرآن مجيد، ابراهيم (ع) را براى مقام امامت و پيشوايى برگزيده است؛ چنانكه مىفرمايد:
«قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً» 3
«خدا گفت من تو را براى پيشوايى برگزيدم.»