1666 - شعر صفيه در سوگ پيامبر:
صفيه دختر عبدالمطلب و عمۀ پيامبر گرامى، به هنگام رحلت حضرت، اشعارى سرود كه دو بيت آن اين است:
أَلاٰ يٰا رَسُولَ اللّٰهِ أَنتَ رَجاؤُنا
وَكُنتَ بِنا بِرّاً ولَمْ تَكُ جٰافياً
وَكُنتَ بِنا بِرّاً رَؤوفاً نَبِيّنا
لَيَبْكِ عَلَيْكَ الْقَوْمُ مَنْ كٰانَ باكياً 1
«اى پيامبر گرامى، تو اميد ما هستى، تو فرد نيكوكارى بودى و هرگز جفا ننمودى
تو به ما نيكوكار و مهربان بودى. اى پيامبر ما از اين قوم هر كس گريان است، بايد بر تو اشك بريزد.»
از اين قطعه شعر كه در محضر صحابۀ پيامبر خوانده شده و تاريخ نگاران و سيره نويسان آن را نقل نمودهاند، امور زير استفاده مىشود:
الف - مكالمه با ارواح و به اصطلاح خطاب به رسول گرامى (ألاٰ يا رسول اللّٰه...) پس از درگذشت او، يك كار رايجى بوده است، و بر خلاف انديشۀ وهابيان، اين نوع خطابها نه شرك است و نه لغو.
ب - به حكم جملۀ «أنت رجاؤنا» ، پيامبر گرامى اميد جامعۀ اسلامى در تمام احوال بود، حتى پس از مرگ نيز رابطۀ او با ما قطع نشده است.
در اين جا به برخى از كتابها و نوشتههاى ارزندهاى كه به قلم بزرگان اهل تسنن، پيرامون توسّل به پيامبر گرامى نوشته شده، اشاره مىكنيم، مطالعۀ اين