402پهلوى او زد.مهزور نام وادى‌اى است در مدينه كه فقط در هنگام بارش باران، آب در آن جارى مى‌شود.همان وادى قريظه است در عاليۀ مدينه.

مهزور و مذينيب:

دو وادى‌اند كه نخلستان‌هاى عوالى را آبيارى مى‌كنند و از به هم پيوستن آن دو،وادى بطحان،كه امروزه به آن وادى ابو جيده مى‌گويند، به وجود مى‌آيد.

[مهلّ:

محلّ اهلال؛يعنى تلبيه كه همان ميقات است. ¹]

مهيعه:

همان جحفه است كه پيشتر در باره‌اش نوشتيم.

ميثب:

(به كسر اول و سكون دوم و فتح ثاء)، در لغت به معناى زمين نرم و هموار و نيز جدول يا جوى است.«ميثب»ملكى در مدينه و يكى از صدقات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بوده كه مخيريق آن را براى پيامبر وصيت كرد.اسامى اين صدقات عبارت است از:

برقه،ميثب،صافيه،اعواف،حسنى، دلال و مشربۀ امّ ابراهيم.

[ميزاب:

ناودان كعبه است و در جهت شمالى كعبه و بر فراز حجر اسماعيل قرار دارد.طول آن چهار ذرع و عرض آن هشت انگشت مى‌باشد و تمام قسمت‌هاى داخلى و خارجى آن با ورقه‌هاى طلا پوشيده شده است.

كعبه در آغاز،تنها يك چهارديوارى بود و سقفى نداشت، هنگامى كه قريش آن را بازسازى كرد، سقفى براى آن ساخت و سپس ناودانى براى آن نصب كرد.ابن زبير نيز در بازسازى بعدى،ناودانى براى كعبه بر فراز حجر اسماعيل گذاشت. ²]

ميسان:

در سرگذشت نعمان بن عدى آمده است كه وى به حبشه مهاجرت كرد و تا زمان خلافت عمر در آنجا بود.عمر او را به كارگزارى ميسان،از سرزمين بصره، گماشت.ميسان شهرى است در عراق، كنار رود دجله و در شمال شرقى بصره كه به«كوت»معروف است و كوت واژه‌اى است فارسى به معناى قلعه و دژ.

ميطان:

از كوه‌هاى مدينه است واقع در روبه‌روى شوران.در صحيح مسلم از آن ياد شده است.