313
و يستحب ان يخرج الى منى يوم التروية بعد الزوال و الامام يصلي بها ثم يبيت بها الى فجر عرفة و لا يجوز وادى محسر حتى تطلع الشمس.
و يدعو عند نزولها و الخروج منها و فى الطريق و ان يقف مع السفح فى ميسرة الجبل داعياً قائماً و ان يجمع بين الظهرين باذانٍ واحد و اقامتين و يكره الوقوف فى اعلى الجبل و قاعداً و راكباً.
5-مستحب است حجاج روز هشتم ذي الحجة بعد از اذان ظهر به سرزمين منى روند و امام در آنجا نماز گذارد [نماز ظهر و عصر]و تا اذان صبح روز نهم در منى بمانند و پس از نماز صبح آهنگ عرفات كنند.
مسئله آخر صحراى منى از جانب عرفات وادى مُحَسّر [بر وزن مفسّر]نام دارد و تا آفتاب طلوع نكند نبايد از آن وادى بگذرند.
6-مستحبات وقوف:
الف: هنگاميكه به سرزمين عرفات وارد مىشوند دعاهاى وارده را بخوانند.
ب: به هنگام غروب آفتاب كه از عرفات خارج مىشوند نيز دعا بخوانند.
ج: در طول مسير از منى به عرفات و از آنجا به مشعر نيز دعا بخواند [تمام اينها به منظور آنست كه آدمى لحظه به لحظه به ياد خدا باشد. . .].
د: در جانب چپ كوه عرفات و بر دامنه كوه بايستد و دعا بخواند.
ه-: ميان نماز ظهر و عصر را با يك اذان و دو اقامه جمع كند.
7-مكروهات وقوف:
الف: وقوف بر بالاى كوه عرفات كراهت دارد.
ب: وقوف در عرفات در حاليكه نشسته است كراهت دارد تا مىتواند بايستد [چون وقوف در اصل لغت به معناى ايستادن است].
ج: سواره بودن هم در عرفات كراهت دارد بلكه حتى الامكان پياده باشد.