133باشند).همانا هيچ كس در حج حضور نمى‌يابد ، مگر آن كه خداوند ، او را سود مى‌بخشد . شما ، آمرزيده بر مى‌گرديد ؛ ولى ديگران ، خانواده و ثروتشان حفظ مى‌شود» . 1
290 . الكافى - به نقل از ربيع بن خَيثَم - : امام صادق عليه السلام را در حالى ديدم كه به شدّت بيمار بود و ايشان را داخل تخت روان ، دور كعبه طواف مى‌دادند . پس هر گاه به ركن يمانى مى‌رسيد، دستور مى‌داد تا او را بر زمين بگذارند . پس دستش را از دريچۀ آن تخت روان ، بيرون مى‌آورد و بر زمين مى‌كشيد و سپس مى‌فرمود : «بلندم كنيد» .
چون اين كار را چند بار، در هر دور انجام داد ، به ايشان گفتم : فدايت شوم ، اى پسر پيامبر! اين كار برايتان دشوار است .
فرمود : «از خداوند شنيده‌ام كه مى‌فرمايد : (لِيَشْهَدُوا مَنٰافِعَ لَهُمْ ؛ تا شاهد منافعى براى خودشان باشند) .
پرسيدم : منافع دنيا ، يا منافع آخرت ؟
فرمود : «همۀ [ آنها] » . 2
291 . امام رضا عليه السلام - در پاسخ سؤال‌هاى محمّد بن سنان نوشت - : علّت حج ، ورود به [ ميهمان‌سراى] خداى متعال و طلب افزايش و بيرون آمدن از گناهان است و براى آن كه از گذشته توبه كند و عمل از سر گيرد . و نيز در حج ، خرج كردنِ ثروت‌ها و رنج و خستگى و باز داشتن بدن‌ها از خواسته‌ها و لذايذ و در عبادت ، به خدا نزديك شدن و فروتنى و كرنش و مذلّت [ در پيشگاه حق] و بيرون آمدن در گرما و سرما و ايمنى و ترس است ، به صورت حركتى پيوسته . نيز در حج ، براى همۀ مردم ، منافعى است و شوق و كشش و بيم به سوى پروردگار سبحان است .
و [ در حج ،] رها كردن سنگ‌دلى و بُخل و غفلت و نااميدى است و تجديد حقوق