232 از آرنج تا سر انگشتان.

ذمّه: عهده، بر ذمّه بودن، بر عهده بودن، بر كسى لازم بودن.

رجاءً: به اميد مطلوب بودن و پاداش داشتن.

شاذروان: پيش آمدگى كنار ديوار كعبه.

شوط: دور.

عدول: بازگشت، برگشتن.

عُرف: شناخته، خوى و عادت، آنچه ميان مردم متداول شده.

عُسر: سختى، تنگدستى.

عُقلاء: جمع عاقل، صاحبان خرد.

علم و عمد: با آگاهى و توجّه و با قصد.

قصد اجمالى: قصد و نيّتى كه قطعى نباشد.

ما فى الذمّه: آنچه بر عهده است، آنچه وظيفۀ انسان است.

محاذى: روبرو، مقابل.

مُخيَّر: داراى اختيار.

مستلزم: چيزى كه لازمۀ چيز ديگر است، آنچه كه چيز ديگرى را لازم دارد.

مُسطح: هموار، بدون پستى و بلندى.

مشقّت: سختى، دشوارى، رنج.

مطالبه: درخواست.

مميّز: كسى كه خوب و بد را تشخيص مى‌دهد.

مُنجر: كشيده شده، كشيده شده به جايى يا به سوى چيزى.

موالات: پى‌درپى، بى‌فاصله.

مودّت: دوستى، محبّت.

مؤكّد: تأكيد شده، سفارش شده.

وثوق: اطمينان.

هتك: بى‌احترامى كردن، رسوا ساختن كسى.