(1)) . آية اللّه مكارم: بلكه قبول واجب است به شرط اينكه هنگام بازگشت زندگى او تأمين باشد.آية الله زنجانى: در هر سه صورت اگر پذيرفتن بخشش و تحويل گرفتن آن مشقت شديد ندارد و اين كار مخالف شأن و منزلت اجتماعى او به حساب نمى‌آيد، مستطيع است؛ و گرنه حج بر او واجب نيست مگر اينكه بخشش را بپذيرد.آية الله سبحانى: اگر مالى را به او ببخشد و اسمى از حج نياورد بايد بپذيرد و به حج برود.آية اللّه تبريزى، آية اللّه خوئى، آية اللّه سيستانى: در دو صورت اخير قبول واجب نيست.

(2)) . آية الله زنجانى: و بدون اتمام سفر نتواند به وطن بازگردد، باذل بايد مخارج اتمام سفر را بپردازد.آية الله سبحانى: بعد از شروع سفر نمى‌تواند از تعهد خود باز گردد.

(3)) . آية اللّه بهجت: بنا بر اظهر نفقه بازگشت از محل اعلام رجوع كه زائد بر نفقه وطن است بر باذل است.آية اللّه تبريزى: باذل ضامن نفقه برگشتن او نيست همان‌طور كه در صورت رجوع بعد از احرام نفقه اتمام حج را هم ضامن نمى‌باشد گرچه اتمام بر او واجب است مطلقاً.

(4)) . آية اللّه بهجت: اظهر عدم جواز رجوع است.

(5)) . آية اللّه خوئى: در صورتى كه اتمام آن بر مبذول له واجب باشد و آن در جايى است كه آنچه تا كنون به او بذل شده و او صرف نموده، با ضميمۀ به اموال خود موجب استطاعت او باشد.آية اللّه سيستانى: اگر بعد از احرام باذل رجوع كند، مبذول له بايد حج را تمام بكند، اگر بر او حرجى نباشد هرچند فعلًا مستطيع نباشد و باذل ضامن مصرف اتمام حج او و بازگشتش مى‌باشد.