240[475] م - اگر بعض درخت را قطع كند، اقوى1 آن است كه قيمت آن را كفاره بدهد.
[476] م - در قطع گياهها كفاره نيست به جز استغفار.2
[477] م - جايز است شتر خود را بگذارد كه علف بخورد3 ، ولى خودش براى او قطع نكند.4
[478] م - آنچه ذكر شد از قطع درخت و گياه حرم، مختص به مُحرم نيست، بلكه براى همه كس ثابت است.
[479] م - اگر به نحو متعارف راه برود و گياهى از راه رفتن او قطع شود اشكالى ندارد.5
[480] م - بيست و چهارم - سلاح در برداشتن، بنا بر احوط6 مثل شمشير و نيزه و