494ذكر دلايل اين چهار ويژگى در اين نوشتار نمى‌گنجد ولى محتويات كتاب منهاج‌السنه او بر اين چهار ويژگى گواهى مى‌دهد.
محمد بن عبدالوهاب (1115 - 1206)
يادآور شديم كه افكار ابن تيميه، از همان روزهاى نخست، به وسيله دانشمندان، در بوته نقد قرار گرفت و نقدهاى استوارِ عالمان شامى و مصرى، مكتب او را منزوى و مطرود ساخت، ولى پس از حدود سه قرن و نيم، شخصى به نام محمدبن عبدالوهاب مكتب او را از انزوا درآورد و با قوّه شمشير به نشر آن پرداخت.
متأسفانه طرح مجدّد افكار ابن‌تيميه از سوى محمدبن عبدالوهاب، همچون طرح آن توسط خود ابن تيميه، زمانى انجام گرفت كه جهان اسلام در بدترين وضعيت تاريخى به‌سر مى‌برد. اروپا خود را آماده مى‌كرد كه كشورهاى اسلامى را مستعمره خود سازد.
كشور هند با زور و تزوير از دست مسلمانان خارج شده و ارتش انگلستان بر آن شبه‌قاره حكومت مى‌كرد.
محمدبن عبدالوهّاب به پشتيبانى سران قبايل نجد، به مناطق مسلمان‌نشين حجاز، عراق، سوريه و يمن حمله مى‌كرد و اموال آنان را به‌عنوان غنايم جنگى، همراه مى‌برد و از اين راه به بازار تجارت نجديان رونق مى‌بخشيد. در طول تاريخ يك بار هم وهابيان با كافران جنگ نكرده‌اند. تمام نبردهاى آنان با مسلمانان منطقه بوده و پس از قتل و خونريزى به غارت پرداخته و اموال و احشام آنها را همراه خود به نجد مى‌آوردند. خمس آن متعلق به محمد بن عبدالوهاب و باقى‌مانده در اختيار سران قبايل و مجاهدان! قرار مى‌گرفت.
كشتار مسلمانان به دست وهابيان در عتبات عاليات، صفحه تاريخ را سياه كرد.
صلاح‌الدين مختار، كه از نويسندگان وهّابى است، مى‌نويسد:
«در سال 1216 ه. ق. امير سعود با قشون بسيار متشّكل از مردم نجد و عشاير