247حسين بن ابراهيم تنكابنى از خواص شاگردان ملاصدرا بوده است. او اهل حكمت بوده و مؤلفاتى نيز در اين زمينه داشته است. صاحب رياض كه با فرزند وى همدرس بوده، مى‌گويد: او در حالى كه خود را به مستجار يا حجرالاسود چسبانده بود، سنيان به گمان آنكه شرمگاه خود را به بيت مى‌مالد بر سر او ريخته و تا سرحد مرگ او را كتك زدند. وى با حال ناتوان از دست آنها خلاصى يافته به سمت مدينه حركت كرد، اما در «ربذه» كه اكنون به «رابق» معروف است درگذشته و در نزديكى قبر ابوذر غفارى به خاك سپرده شد. اين حادثه در سال 1101 يا 1105 رخ داده است.

در اولين سال حكومت محمد بن عبداللَّه بن سعيد بر مكّه، در سال 1143، فتنه‌اى از ناحيه عامه عليه شيعيان مكه برپا گرديد. سباعى مى‌نويسد: اين يكى از مصايبى است كه به نظر من ناشى از تعصبات و سوء تفاهم موجود بين شيعه و برادران سنى آنها بوده است. واقعه از آنجا آغاز شد كه كاروان شيعيان اندكى پس از موعد حجِ سال 1143 به مكه درآمد و چون دير شده بود در مكه باقى ماند تا سال آينده حج را بجاى آورد. برخى از عامه گمان كردند كه آنان نجاستى را در كعبه گذاشتند و به همين جهت شورش كردند، سپاه نيز به دنبال آن شورش كرد. شورشيان به سراغ قاضى رفتند كه او نيز از دست آنان گريخت. پس از آن نزد مفتى رفته، او را همانند برخى از ديگر علما از خانه‌اش بيرون كشيدند و نزد «وزير الامارة» برده، بدون آنكه خصمى را معين كنند، از او خواستند اقامه دعوى كند. پس از آن اصرار كردند تا شيعيان را از مكه اخراج كند؛ آنگاه به بازار و ديگر جاى‌ها درآمده بر بيرون راندن آنان فرياد كرده و به غارت خانه‌هاشان پرداختند ... بالاخره وزير مجبور شد تا شيعيان را از مكه بيرون كند. برخى از آنان از ترس به طائف و يا جده رفته و تنها پس از آنكه فتنه روى به خاموشى نهاد، وزير در پى آنها فرستاد تا به مكه بازگردند!

در اينجا بى‌مناسبت نيست به برخورد ديگرى كه با شيعيان در مكه شده اشاره كنيم، هرچند ربطى با اتهام تلويث بيت ندارد.