210وخانواده خود رسيدگى كند و اجر همان كسى را دارد كه در جنگ شركت كرده است. علاوه بر اينكه اجر فرمانبرى از پيامبر خدا را به دليل ماندن در مدينه برده است. اين حديث را بخارى، 1 مسلم، 2 نسائى، 3 ترمذى 4 و ديگران آوردهاند و اين جزو فضايل ارزشمند على بن ابىطالب(ع) است كه اهل حديث آن را در اين باب آوردهاند.
حوادث غير جنگى كه در طول جنگها يا بعد از آن بر على(ع) گذشت
هنگام عزيمتِ پيامبر(ص) به جنگها، حوادثى براى على(ع) رخ داد كه ارتباطى با جنگ نداشت.
جنگ احُد
ابن هشام نقل مىكند كه ابو عامر تبهكار، پيش از جنگ احد براى به دام انداختن مسلمانان چالههايى كنده بود. پيامبر در اثناى جنگ در يكى از چالهها افتاد. على(ع) دست او را گرفت و طلحة بن عبيد الله او را كشيد تا اينكه پيامبر بيرون آمد. 5
كمك على(ع) به پيامبر براى خروج از گودال، نشان دهندۀ همراهى و توجه على(ع) و زبير نسبت به پيامبر(ص) است كه پس از آن، ابوبكر و عمر و زبير هم به آنها پيوستند تا پيامبر را به شعب برسانند. 6
واقدى خبر چالهها را آورده است. روايت او حاكى است اين چالهها چنان با مهارت پوشانده شده بود كه پيامبر(ص) تنها زمانى از وجود آنها باخبر شد كه در يكى از آنها افتاد! واقدى نقل مىكند كه طلحه پيامبر را گرفت و على(ع) او را بيرون كشيد تا سرپا ايستاد. 7 ابن حزم، 8 ابن قيم 9 و صالحى 10 و ديگر اهل سيره نيز اين را آوردهاند.
على(ع) و شست و شوى زخمهاى پيامبر(ص)
پيامبر(ص) در غزوه احد چندين زخم برداشت؛ به طورى كه فرمود: غضب خداوند بر قومى كه صورت پيامبر(ص) را خونين كردند! 11 بنابراين، وقتى از سهل بن سعد درباره جراحت