26پيامبر بزرگ است. بىشك، محبت و علاقه به شخص رسول خدا(ص)، از نخستين روز، ميان مردم آشكار بود و آن صفات برجسته و اخلاق پسنديده و برترىهاى آشكارى كه داشت، وى را محبوب دلهاى قريش و همه مردم ساخته بود، تا آنجا كه او را «امين» مىناميدند و هنگامى كه خداوند، او را براى هدايت مردم، برانگيخت تا آنان را از تاريكى به روشنايى رهنمون سازد، علاقه و محبت مؤمنان به ايشان افزون گشت. چرا چنين نباشد؛ زيرا آن حضرت رسول خدا(ص) و خليل خدا و برگزيده اوست.
محبت ژرف و احترام فوقالعاده صحابه به او، در همهجا آشكار بود. براى مثال، در داستان صلح حديبيه، عروة بن مسعود ثقفى، بزرگ اهالى طائف و نماينده قريش، خدمت رسول خدا(ص) رسيد و شدت علاقه و شيفتگى صحابه را ديد كه چگونه آنان براى ربودن قطرات آب وضوى پيامبر(ص) و تبرك جستن به آن، از يكديگر سبقت مىگيرند. همچنين در حضورش، آهسته سخن مىگويند و نگاه تند، به چهرهاش نمىافكنند. آنگاه عروه به سوى قريش بازگشت و گفت:
اى گروه قريش! من كسرى، پادشاه ساسانى و دربارش و قيصر، پادشاه روم و تشريفاتش را ديدهام؛ ولى هرگز هيچ پادشاهى را ميان ملتش، همانند محمد(ص) ميان اصحابش، نديدهام؛ به طورىكه اصحاب او، به هيچ قيمتى، وى را رها نخواهند كرد. دقت كنيد و درست بينديشيد! اگر محمد(ص) راه سعادت را به شما عرضه كرد، بپذيريد. من خيرخواه شمايم و مىدانم كه هرگز بر او پيروز نخواهيد شد.