1) . اين قصيده بر وزن بحر متدارك است و نام و آوازه آن در همه جا گسترده شده است. سرآغاز اين قصيده اين گونه شروع مى‌گردد: يا ليل الصب متى غده أقيام الساعة موعده اى شب عاشق، چه زمانى به صبح و فردا تبديل خواهى شد؟ آيا هنگامى كه قيامت فرا برسد، صبح فرداى عاشق فرا خواهد رسيد و شخص عاشق به وصال معشوقش مى‌رسد؟ رقد السّمار فأرقّه أسف للبين يردِّده شب نشينان عاشق، به خاطر جدايى از معشوق و تأسف و ناراحتى ناشى از آن، بيدار ماندند و نخوابيدند.

2) . ابوعبدالله نافع ابن ابى نُعيم مدنى اصفهانى، از قاريان هفتگانه قرآن است. او غلام «جعونه بن شعب الليثى»، از همپيمانان حمزه بن عبدالمطلب، عموى گرامى پيامبر اسلام(ص) بود. كنيه نافع «ابورويم» بوده است. نافع در اصل اصفهانى بوده و در مدينه مى‌زيسته است. او در سال 70هجرى به دنيا آمد و در سال 176يا 169هجرى در اصفهان درگذشت. نافع بسيار خوش چهره، اخلاقش نيكو و پارسا بود. هنگامى كه قرآن مى‌خواند از دهانش بوى خوشى برمى‌خاست. زمانى كه دليلش را از او پرسيدند، گفت: «از زمانى كه پيامبر(ص) را در خواب ديدم كه بر من قرآن مى‌خواند، اين بوى خوش را به هنگام تلاوت مى‌شنوم». نافع يكى از قاريان هفتگانه قرآن و عالمى نامدار بوده كه قرائت را از قاريان ممتازى كه تعدادشان به 70تن مى‌رسد فرا گرفته است. قرائت نافع را دو راوى مشهور يعنى: وَرش (عثمان ابن سعيد) و قالون (عيسى بن مينا) بدون واسطه نقل كرده‌اند. «مصحح».