477عوام را در آنجا، به اسم تبرك، بازار كسب خود را رونقى دادند و كمكم به منزله چاهى شد و اسم آن را چاه صاحبالزمان گذاشتند و جزو مناسك زوار شد كه چون به آنجا روند، از چاه صاحبالزمان سؤال كنند و به انواع بىادبى و جسارت، خود را ميان چاه افكنند و مقدارى ريگ بردارند. تمام اين حركات بىاصل و بىپايه و خلاف ادب و احترام، بلكه در بعضى از مواضع، شبهه حرمت دارد... .
همانگونه كه بيان شد، در هيچيك از منابع معتبر شيعه، از اين مكان، به چاه غيبت يا محل غيبت حضرت مهدى(عج)، ياد نشده است و اينگونه باورهاى نادرست مورد تأييد علماى شيعه نبوده و خوشبختانه اين باورها، امروزه منسوخ و فراموش شده است.
(تصوير شماره 269)
سرداب غيبت، حجره كوچكى است به طول و عرض 2 * 1/5 متر كه در زيرزمين واقع است و از طريق پلكانى با بيست پله، به همكف بنا، متصل مىشود. سقف و ديوارهاى حجره با كاشىهاى هفترنگ از دوره ناصرالدينشاه قاجار، تزيين شده است و نوشتهاى روى اين كاشىها، از تشرف ناصرالدينشاه به اين مكان، در سال 1287ه .ق، حكايت دارد.
اين حجره، داراى درِ چوبى بسيار نفيس، با كتيبههايى به خط نسخ است كه از ارزش تاريخى بالايى برخوردار است. در بهصورت مشبك و داراى دو لنگه است و براساس كتيبههاى آن، در سال 606ه .ق، به فرمان خليفه عباسى، الناصر لدين الله كه مذهب تشيع داشته و به سرپرستى ابوتميم معدّ بن حسين بن سعد موسوى (متوفاى 617ه .ق)، ساخته شده است. 1 گرداگرد حجره نيز يك كتيبه نوارى، به خط كوفى، حاوى صلوات بر چهارده معصوم، وجود دارد.
(تصوير شماره 270)
