455به واسطه وى، به دو طريق، به برخى از ائمه(عليهم السلام) رسانده‌اند. البته به يك طريق، معروف كرخى از داوود طائى و او، از حبيب عجمى و او، از حسن بصرى و او، از امام على(ع)، خرقه و اجازه طريقتى خود را دريافت كرده، اما به قول ديگرى، او خرقه و اجازه خود را مستقيم از دست امام رضا(ع)، گرفته است.

معروف كرخى در سال 200ه .ق و به قولى، 201 يا 204ه .ق، از دنيا رفت. ¹ قبر وى، از گذشته تا به امروز، همواره از زيارتگاه‌هاى مهم و معتبر بغداد بوده است. به گفته برخى متصوفه، مردم بغداد، به زيارت قبر معروف كرخى، تبرك مى‌جستند و از قبر وى، طلب شفا مى‌نمودند و آن را «ترياق مجرّب» (پادزهر يا دواى آزموده شده) مى‌دانستند. ²

كراماتى نيز براى قبر وى، نقل شده است؛ از جمله، صاحب تاج‌العروس، از صاغانى، چنين نقل كرده است:

قال الصاغاني: عَرَضَتْ لي حاجةٌ أعْيتْني وحيرتْني في سنة خمس عشرة وستمائة فأتيتُ قبره وذكرتُ له حاجتي كما تُذكر للأحياء مُعتقِداً أن اولياء الله لا يموتون ولكن ينقَلون من دارٍ الى دار وانْصرفتُ، فقُضيت الحاجة قبل أن أصل الى مسكني. ³

صاغانى مى‌گويد: براى من در سال 615 ه .ق حاجتى پيش آمد؛ به‌طورى كه مرا سرگردان نموده بود. من به نزد قبر معروف آمدم و حاجتم را به همان‌گونه كه براى اوصياء عرض مى‌شود، ذكر كردم و بازگشتم؛ در حالى‌كه معتقد بودم اولياءالله نمى‌ميرند. بلكه از خانه‌اى به خانه ديگر منتقل مى‌گردند. حاجت من، پيش از آنكه به منزل خود برسم، برآورده گشت.

درباره تاريخ ساخت مقبره معروف كرخى، اطلاع دقيقى در دست نيست. اما بى‌ترديد، در نيمه قرن پنجم هجرى، بر قبر وى، مقبره‌اى وجود داشته است؛ زيرا ابن‌اثير اشاره كرده است كه در سال 459ه .ق، مقبره معروف كرخى، دچار