25
پاسخ به دعوتهاى بقيع
اكنون من در آغاز راهى ايستادهام تا فرياد بقيع را به لطف و كرامت نبى رحمت و توجّه والاى امامان غنوده در بقيع دريابم و با توكّل بر خداى توفيق دهنده، پژوهش تفصيلى را دربارۀ اين مجموعه ذخاير و اين گنج نهان معرفت آغاز كنم.
اين پژوهش را با اشارت معاونت محترم آموزش و پژوهش، حضرت حجةالاسلام والمسلمين جناب آقاى قاضى عسكر* 1 آغازيدهام و در آغاز راه از خداى منان توفيق را در لحظات پژوهش و كتابت طلب مىنمايم.
هم اكنون در آغاز حركت، در حدّ ورود به بحثى كلان و گستردۀ تاريخى، در حوزههاى مختلف اين پژوهش قرار دارم و توفيق را طلب مىنمايم.
مفهوم شناسى بقيع
از واژۀ بقيع به گونههاى ذيل، تعاريفى ارائه شده كه در حدّ لزوم، به آنها اشاره مىكنيم:
أصل البقيع في اللغة (بفتح أوّله و كسر ثانيه)، الموضع الذي اروم الشجر من ضروب شتّى.
اصل بقيع در لغت، (به فتح اول و كسر دوم)، جايگاهى است كه در آن انواع درختان وجود دارد.
در تعريفى ديگر آمده است:
بقيع، زمينى وسيع را گويند كه در آن درخت يا ريشههاى درختانى باشد.
در تعريف سوم، چنين آمده است:
البقيع من الأرض، المكان المتّسع، ولايسمّى بقيعاً إلاّ و فيه شجر.
بقيع از زمين، مكانى پهناور است، و بقيع ناميده نمى شود مگر كه در آن درختى باشد.