4199. آنكه ميان شقى‌ترين قبيله مراد است، هنگامى كه قبايل به شمار آيند و نزد خداوند و در ميزان عدل او زيانكارترين مردم است.
10 به مانند پى‌كننده ناقه نخستين، كه بر قوم ثمود در سرزمين حجر خسران و زيان، بار آورد.
11. آن جناب (على(ع)) به مردم زمان خبر مى‌داد قبل از مرگ خود، كه به زودى محاسن او را [كشنده‌اش با خون مقدسش] رنگ خواهد كرد.
12. پس خدا از او نگذرد جنايتى را كه متحمل شد و قبر عمران بن حطان را سيراب نگرداند.
13. به علت سخن او درباره پليدى كه مرتكب جنايت شد و رسيد به او (على(ع)) آنچه رسيد از راه ظلم و دشمنى.
14. كه شگفت از ضربتى كه از پرهيزكارى [چون ابن ملجم!] صادر شد كه اراده نكرد به آن ضربت، مگر اينكه به خشنودى خداوند نائل آيد [نه چنين است].
15. بلكه ضربتى بود از گمراهى كه او را در شراره آتش دوزخ افكند و به زودى بدان سبب، گرفتار خشم الهى خواهد شد.
16. گويى او با اين ضربت اراده نكرد، مگر اينكه در آتش عذاب دائمى بسوزد.
در سحرگاه نوزدهم ماه رمضان سال چهلم هجرى، دست نفاق و انحراف و توطئه از آستين ابن ملجم مرادى بيرون آمد و برق شمشيرى، تاريكى صبحدم را شكافت و فرق عدالت، به خون نشست. ندايى در مسجد كوفه پيچيد: «فزت و ربّ الكعبة»؛ «به خداى كعبه رستگار شدم» و جبرئيل ميان آسمان و زمين ندا كرد: «تهدّمت و الله اركان السماء قتل ابن عم المصطفى قتل على المرتضى»؛ «به خدا قسم ستون‌هاى آسمان در هم شكست. پسرعمّ پيامبر، على مرتضى، به قتل رسيد».