391ابن عباس وقتى آن را شنيد در پاسخش اشعار ذيل را سرود:
1. كَذَبْتَ وَ لَكِنْ مِثْلُكَ الْيَوْمَ فَاسِقُ
1. دروغ گفتى، اما امروز داورى بى‌ارزش چون تو تبهكارى، براى ما شرّ و معزولى [مولايمان] را به بار آورده است.
2. ادعا مى‌كنى كه اين كار نيرنگى بوده است كه تو به او زده‌اى [و كارگر افتاده] و هر سخن ديگرى درباره شما زيادى است.
3. سوگند به پروردگار كعبه كه آيين شما به راهى بر خلاف دين پاك و عادلانه مصطفى در افتاد.
4. با دوستداران پيامبر(ص) و آن كس كه چون خود اوست، دشمنى ورزيديد. شما را چه شد كه سوابق و برترى او را در اسلام ناديده گرفتيد؟
5. سوگند به پروردگار كعبه، شما پليدترين كسانيد كه روى زمين، پوشيده‌پا يا برهنه‌پا، [از توانگر و درويش] گام مى‌زنند.
6. حيله كرديد، و حيله‌گرى خوى و خصلت شماست؛ چنان [رذيلانه] كه گويى شما را دودمان و تبار و نسل والايى نبوده است.