370معاويه پس از آنكه عمرو چنان ضرب شستى از على(ع) ديد، همواره او را سرزنش مى‌كرد و عمرو متقابلاً در سرزنش معاويه سرود:
1. مُعَاوِيَّ لَا تُشْمِتْ بِفَارِسِ بُهْمَةٍ
7. وَ أَيْقَنْتَ أَنَّ الْمَوْتَ أَقْرَبُ مَوْعِدٍ
1. اى معاويه! زبده‌سوارى را كه با شهسوارى كه يكّه‌سواران به گردش نرسند، در ميدان برخورد كرده سرزنش مكن.
2. معاويه اگر ابوالحسن را ببينى كه با سپاهش پيش مى‌تازد، چنان هوش از سرت بپرد كه تمام نيرنگ‌ها و وسوسه‌هايت را از ياد ببرى.
3. و يقين كنى كه مرگ حق است و گرچه از برابرش دوان دوان بگريزى،