350
أَلَا أَبْلِغَا عَنِّي عَلِيّاً تَحِيَّةً
هلا، از من على را درود و شادباش گوييد كه تحمّل چنين كوه گرانى را به ضرورت پذيرفته است.
وى بارگاه اسلام را پس از ويرانى، از نو بر آورد و جمعى از دونان بر ضدّش برخاستند و سپس آرام شدند.
گوييا هنگام نابودى آن، و پس از آنكه [بناى اسلام] ويران شد، پيامبر با سنّتى كه نهاده است، نزد ما باز آمد و به نوسازى آن پرداخت.
اين شعر مربوط به هنگامى است كه على(ع) را مجبور ساختند تا به حكميت ابوموسى اشعرى تن دهد.
على(ع) مجاهد راه خدا
جهاد در راه خداوند يكى از فروع دين اسلام است؛ در صورتى كه شرايط آن مهيا باشد، رفتن به جهاد براى همگان واجب است. حضور در ميدان‌هاى جنگ و انجام اين وظيفه سنگين الهى فضيلتى بزرگ محسوب مى‌شود؛ چنان‌كه در بحث شجاعت على(ع) گذشت آن حضرت بر اساس شواهد و مستندات تاريخى در اين عرصه نيز گوى سبقت را از همگان ربوده بود. سُلَيم بن قيس هلالى مى‌گويد: از اميرالمؤمنين(ع) شنيدم كه در روز جمل و روز صفّين مى‌فرمود:
إِنِّي نَظَرْتُ فَلَمْ أَجِدْ إِلَّا الْكُفْرَ بِاللهِ وَ الْجُحُودَ بِمَا أَنْزَلَ الله تَعَالَى، أَوْ الْجِهَادَ فِي سَبِيلِ الله