302بر اين گروه هجوم آريد». آنان به درخواست عمرو لبيك گفتند و همراه عمرو حمله كردند. عمرو در آن حمله مى‌گفت:

1. أكرِم بِجَمعٍ طَيِّبٍ يَمانِ

1. گرامى باد گروه پاكان يمنى؛ بكوشيد كه ياران و خونخواهان عثمان باشيد.

2. خبرى سوگبار به من رسيد كه على پسر عفّان را كشته است.

3. خليفه با حجّت خداوند را [كشت]. پير ما را چنان‌كه بود به ما باز گردانيد.

پس به عمرو پاسخ داده شد:

أَبَت شُيوخُ مَذحَج و هَمدان بِأن نَرُدَّ نَعثلاً كَما كان

خَلقاً جَديداً مِثلَ خَلقِ الرَّحمنِ

بزرگان مذحج و همدان، از اينكه درازريش را چنان‌كه بود، از نو بيافرينند و همان‌گونه كه خداى رحمان او را آفريده بود، باز گردانيمش، امتناع دارند.

آن‌گاه حَوشَب ذو ظُلَيم كه در آن زمان خواجه يمانيان و سالار ايشان بود، با گروه يارانش، رو به ميدان نهاد و پرچم‌دارش اين اشعار را مى‌گفت:

1. نَحنُ اليَمانونَ و مِنّا حَوشَبٌ
فِي قَتلِ عُثمان و كُلّ مذنب ¹