1) . كميت بن زيد اسدى در سال شصت هجرى به دنيا آمد و در زمان خلافت «مروان بن محمّد»، در سال 126ه .ق در كوفه به شهادت رسيد. وى اشعار زيادى در مدح و فضايل اهل‌بيت(عليهم السلام) سروده است؛ از جمله آنها قصايد هاشميات وى است كه شامل قصيده بائيه، عينيه، لاميه و ميميه است. همچنين وى غديريه و اشعار زيبايى در فضائل على(ع) دارد. «صاعد»، غلام كميت، گفته است: با كميت به خدمت ابى جعفر محمّد بن على(ع) رسيدم و وى قصيده ميميه هاشميات را براى حضرت خواند. حضرت گفت: «اللهم اغفر للكميت. اللهم اغفر للكميت». در روايت ديگر فرمود: «تا آن‌گاه كه در ستايش ما شعر مى‌سرائى پيوسته به روح‌القدس مؤيد باشى». هشام بن عبدالملك وقتى قصايد هاشميات كميت را شنيد به خالد، كه عامل او در عراق بود، نوشت: «سر كميت را براى من بفرست» كميت از همه جا بى‌خبر بود كه ناگاه گرد خانه‌اش را گرفتند و او را دستگير كردند و به زندان انداختند: الاغانى، ج15، ص124؛ المعاهد، ج2، ص27.

2) . سيد اسماعيل بن محمد حميرى، متوفاى سال 173ه .ق، اشعار بسيارى در فضايل اهل‌بيت خصوصاً درباره ولايت على(ع) سروده است. قصيده عينيه 54 بيت است و مرحوم علامه امينى آن را در كتاب شريف الغدير، ج2، ص317، غديريه شماره دهم معرفى كرده است. ابوالفرج اصفهانى نيز در كتاب اغانى، ج7، ص241 به بعد، درباره توجه و عنايت پيامبر اكرم(ص) و ائمه اطهار(عليهم السلام) به آن، مطالب مهمى را بيان نموده است.

3) . دعبل خزاعى از مواليان و پيروان راستين اهل‌بيت(عليهم السلام) است. وى اشعار زيادى را سروده است كه مشهورترين آنها قصيده تائيه است و با بيت ذيل آغاز مى‌شود: تجاوَبن بالاَرنان و الزَّفَراتِ نَوائِح عُجمٍ اللَّفظِ و النَّطَقاتِ اما به دليل بيت سى‌ام آن به مدارس آيات مشهور شده است. ابوالفرج اصفهانى در اغانى، ج18، ص29 گفته است: «قصيده مدارس آيات دعبل از بهترين نوع شعر و شكوهمندترين نمونه مدايحى است كه درباره خاندان پيغمبر(عليهم السلام) سروده‌اند و دعبل آن را براى على‌بن موسى‌الرضا(ع) سروده و گفته است كه چون به خدمت آن امام(ع) رسيدم، فرمود: يكى از سرودهايت را برايم بخوان و من خواندم: مدارس آيات خلت من تلاوة و منزل وحي مُقفر العَرصات امام آن‌چنان گريست كه از هوش رفت. ابن عساكر در ج5، ص234 تاريخش گفته است: «چون گام مأمون در خلافت استوار شد و سكه‌بنامش زدند، به جمع آثار فضائل دودمان پيغمبر(ص) پرداخت و از جمله اشعارى كه از آن فضائل به دستش رسيد، اين سروده دعبل بود: مدارس آيات خلت من تلاوة و منزل وحي مقفر العرصات پيوسته انديشه اين قصيده در سينه‌اش موج ميزد تا آن‌گاه كه دعبل بر او وارد شد. به وى گفت: «قصيده تائيه‌ات را برايم بخوان و مترس كه از آنچه در آن چكامه گفته‌اى در امانى». او وقتى خواند مأمون به قدرى گريست كه اشك بر سينه‌اش فرو ريخت. از آن پس دعبل اولين كسى بود كه بر وى داخل مى‌شد و آخرين كس بود كه از نزدش بيرون مى‌رفت. دعبل در سال 148 به دنيا آمد و در سنه 246، در روزگار پيرى و كهنسالى، به جور و ستم كشته شد. وى 97 سال و چند ماه زيست وآرامگاهش در شوش دانيال است.