1) . ابوفَراس هَمّام بن غالب بن صعصعه، ملقّب به «فرزدق»، در حدود سال 20ه .ق در بصره متولد شد و حدود سال 114ه .ق در بصره چشم از جهان فرو بست. قصيده ميميّه فرزدق در وصف امام زين‌العابدين(ع) سروده شده است. زمانى كه هشام بن عبدالملك در هنگام طواف، با ازدحام جمعيت مواجه شد و نتوانست به حجرالاسود نزديك شود، دستور داد منبرى در جانب زمزم نصب كردند و گروهى از اعيان اهل شام هم در اطرافش بودند كه ناگاه امام زين‌العابدين(ع) وارد شد. مردم به احترامش كنار رفتند و آن حضرت حجرالاسود را استلام كرد. هشام با تعجب گفت: «اين كيست؟» به دروغ گفتند: «او را نمى شناسيم!» فرزدق كه آنجا حاضر بود، گفت: «ولى من او را مى‌شناسم» و آنجا اين قصيده را سرود كه با اين بيت آغاز مى‌شود: هذا الّذي تعرف البطحاء وطأته والبيت يعرفه والحلّ والحرم هشام از شنيدن آن ناراحت شد و فرزدق را در «عَسفان»، بين مكّه و مدينه، زندانى كرد. لذا امام زين‌العابدين(ع) دوازده هزار درهم برايش فرستاد. شمار ابيات اين قصيده مختلف ذكر شده است: از چهار بيت تا چهل و يك بيت: حلية الأولياء، ج3، ص139؛ تذكرة الخواص، ص330؛ كفاية الطالب، صص452 و 453.