1723. ديروز چنان زشت حركتى از عمرو پديد آمد و سرش را نجات داد و عورت بُسر نيز همانگونه جانپناهش شد.
4. به عمرو و بسر أرطاه بگوييد: ديدگان خود را بگشاييد و از راهى برويد كه دگربار با آن شيرمرد روبهرو نشويد.
5. از چيزى جز حيا (عورت و شرمگاه) و از دو خصيه خود سپاسگزار نباشيد كه فقط اين دو سبب حفظ جانتان شدند.
6. كه اگر اين دو نمىبودند، از زخم سنانش نمىرستيد و اين تجربه كافى است كه ديگر بار تكرارش نكنيد.
7. هرگاه به لشكر پويايى كه صبحگاه در ركابش حركت مىكند برخورديد و على را در آن ميان ديديد، بىدرنگ ميدان را تهى كنيد.
8. و از او دور بمانيد؛ چنانكه نيزهاش به شما نرسد و لهيب جنگش دامنتان را نگيرد كه اين تجربه شما را بس است.
9. و اگر از جان خود سير شدهايد، به همان راهى كه در پيش گرفتهايد، باز آييد و همان را تكرار كنيد.
پا گذاشتن بر دوش نبى و شكستن بتها
يكى از فضيلتهايى كه براى على(ع) گفته شده است، اين است كه آن حضرت براى شكستن بتها پا بر دوش نبى اكرم(ص) گذاشت. على(ع) فرموده است: با رسول خدا(ص) نزد كعبه آمديم. ابتدا رسول خدا(ص) پا بر دوش من گذاشت كه بالاى كعبه رود. اما آن حضرت در بدن من ضعف و ناتوانى احساس كرد. به من فرمود: «بنشين». نشستم. پيامبر اكرم(ص) از دوش من پايين آمد و نشست؛ آنگاه به من گفت: «پا بر دوش من بگذار و بالاى كعبه برو». وقتى من پا بر دوش نبى