1) . وقعة صفين، ص418؛ وليد بن عقبه، همان كسى است كه خدا در قرآن او را «فاسق» ناميده است و پيامبر(ص) او را به آتش وعده داد. وى از طرف عمر عامل عربان جزيره بود. در سال دوم خلافت عثمان والى كوفه شد. شش سال آنجا بود و سال سى‌ام هجرى جماعتى گواهى دادند كه وليد باده‌گسارى كرده است. عثمان هم وليد را به مدينه احضار كرد و به سعد بن عاص دستور داد كه وليد را حد بزند. او هم او را با تازيانه نواخت. ولى روايت صحيح اين است كه عبدالله بن جعفر او را حد زده؛ زيرا مردم شهادت دادند كه او مست بوده و عثمان از على(ع) خواست كه او را حد بزند، على(ع) به عبدالله بن جعفر امر كرد و او وليد را تازيانه زد. به دنبال آن، عثمان سعيد بن عاص بن ابى احيحة را به ولايت كوفه منصوب كرد و به وى دستور داد با مردم مدارا كند. وليد از دشمنان على(ع) و پيامبر(ص) بود. پدرش به فرمان پيامبر(ص) در جنگ بدر اسير شد و در جايى به نام صفراء - ميان بدر و مدينه - به دست على(ع) كشته شد. مغيره ضبّى گويد: «جمعى كه به عيادت وليد بن عقبه مى‌رفتند، بر حسن بن على(ع) گذشتند. وليد سخت بيمار شده بود. حسن(ع) نيز با آنان به عيادت او رفت. وليد به حسن(ع) گفت: از هر چه با مردم ديگر كرده‌ام، نزد خدا توبه كردم؛ مگر آنچه در حق پدر تو كرده‌ام». (يعنى از هر بد كه در حق على كرده‌ام توبه نمى‌كنم): أنساب الأشراف، ج5، ص529؛ تاريخ طبرى، ج5، ص2119؛ الكامل، ج9، ص174.