1411. دو شير دلاور بودند كه در تنگناى معركه جنگ به يكديگر حملهور شدند و هر دو همتايان بزرگوار و دليرى بودند.
2. و هر دوى آنها [كسانى بودند كه] در ميدان نبرد با نيرنگ و با جنگ دل و جانها را ربودند.
3. و هر دوى آنها براى كوبيدن و جنگيدن آماده و حاضر شدند و هيچ سرگرمكننده نتوانست آن دو را باز گرداند.
4. اى على برو كه تاكنون به كسى مانند او دست نيافته بودى، و اين [كه مىگويم] سخنى است پابرجا و درست كه در آن حرف ناروايى نيست.
5. و خون او نزد من است و اى كاش من انتقام آن را هنگامى كه خرد من كامل است، بگيرم.
6. قريش پس از كشته شدن چنين سوارى خوار شد و اين خوارى، قريش را نابود خواهد كرد و اين رسوايى همه آنان را در بر خواهد گرفت.
سپس گفت: «به خدا سوگند تا شتران ناله كنند، قريش نتواند انتقام خون او را بگيرد». (كنايه از اين است كه هرگز نخواهند توانست).
حَسّانِ بنِ ثابِِت نيز درباره شجاعت على(ع) و كشته شدن عمرو بن عبدود اشعار ذيل را سروده است:
1. أَمْسَى الْفَتَى عَمْرُو بْنُ عَبْدٍ يبْتَغِى