119در اين موقع همه نان‌هاى خود را به او دادند و چيزى جز آب نچشيده، شب را روزه‌دار صبح كردند. وقتى روز دوم را به آخر رساندند، فاطمه(عليها السلام) يك صاع آن را آسياب كرد و به تعداد [روزه داران] پنج قرص نان پخت و هنگام افطار در مقابل آنان نهاد تا افطار كنند كه يتيمى بر در خانه ايستاد. باز او را بر خود مقدم داشتند و روز سوم اسيرى بر آنها وارد شد و مانند روزهاى قبل با او نيز همان رفتار را كردند؛ چون صبح [روز چهارم] فرا رسيد، على(ع) دست حسن و حسين(عليهما السلام) را گرفت و متوجه منزل رسول خدا(ص) شدند. هنگامى كه پيغمبر آنها را ديد كه از شدت گرسنگى به خود مى‌لرزيدند، گفت: «ما أشَدَّ ما يَسُوؤُنِي ما ارَى بِكُم»؛ «بسيار ناراحت مى‌شوم كه شما را بدين حالت مى‌بينم».

آن‌گاه برخاست و با آنها به سوى خانه فاطمه(عليها السلام) رفت و وى را در محراب عبادتش ديد: شكم بر پشت چسبيده و حدقه‌ها، در گودى چشم فرو رفته، او را اين منظره بسيار ناگوار آمد. ناگاه جبرئيل فرود آمده، گفت: بگير اين را اى محمّد! تو را از ناحيه اهل‌بيت گوارا باد: پس سوره (دهر) را بر او فرو خواند.

موضوع ايثار على و فاطمه(عليهما السلام) (همين روايت كه از ابن عباس نقل شد) در بسيارى از منابع توسط علماى اهل‌سنت نقل شده است؛ از جمله منابع ذيل:

1. «ابوجعفر اسكافى» متوفاى 240ه .ق، در رساله‌اى كه در ردّ جاحظ نوشته، گويد: «ما ترديد نداريم كه احدى از صحابه پيغمبر برتر از على بن ابى‌طالب(ع) نيست ... [تا آنجا كه گويد]: امّا انفاق على(ع)، متناسب با حال و وضع درويشى‌اش بود و او كسى بود كه در راه خدا مسكين و يتيم و اسير را غذا داد و درباره او و همسر و دو فرزندانش يك سوره كامل نازل شده است». ¹