107حسين بن على(عليهم السلام) نقل كرده، در زمانى بود كه على(ع) از جنگ نهروان باز مىگشت؛ زيرا حضرت با يارانش وقتى به اوائل سرزمين بابِل در ناحيه عراق رسيدند، وقت عصر بود. حضرت فرمود: «اين سرزمين مورد غضب خداست و پيامبر(ص) و وصى پيامبر نبايد در آن نماز بخواند». جويرية بن مُسَهَّر عبدى گفت: صد سواره نظام بوديم كه از على(ع) تبعيت كرديم وحركت نموديم تا از سرزمين بابل گذشتيم. آفتاب غروب كرد. آنگاه حضرت فرمود: «اذان عصر بگوييد». گفتيم: «آفتاب غروب كرده. الآن وقت نماز مغرب و عشاست». آنجا امام دعا كردند آفتاب برگشت. ما نماز عصر را خوانديم و سپس نماز مغرب را خوانديم. آرى على(ع) آية الله فى أرضه و سمائه است. 1
لقب ابوتراب
يكى از القاب على(ع) ابوتراب است. عمرو بن عاص، معاوية بن ابوسفيان، حجاج بن يوسف ثقفى و ديگر معاندان على(ع)، با هدف طعنه و تحقير، آن حضرت را با لقب ابوتراب نام مىبردند كه يك نمونه آن را در گفتوگوى معاويه و عمرو بن عاص در منابع تاريخى چنين مىخوانيم: روزى معاويه به عمرو گفت: «من هر وقت تو را مىبينم خندهام مىگيرد!» عمرو گفت: «خندهات براى چيست؟» معاويه گفت: «بيادم مىآيد روزى كه ابوتراب در جنگ صفين به تو حمله كرد و تو از ترس نيزه او، خود را به زمين افكندى و عورت خود را نمايان ساختى!» عمرو گفت: «من از وضع تو بيشتر خندهام مىگيرد؛ روزى كه على(ع) تو را به مبارزه طلبيد، نَفَس در سينهات حبس شد، زبانت از دهان بيرون