97بعضى از روايات هرسه را از آيات بينات مى‌شمرد. ¹

سرّ ذكر شدن «مقام ابراهيم» از بين آيات بيناتْ اختصاص به مقام ابراهيم نيست؛ بلكه براى اين است كه نسبت به آيات ديگر يك نوع برجستگى دارد.

تفسير نورالثقلين روايتى را از زراره نقل مى‌كند:

قلت لأبي جعفر(ع) أدركت الحسين صلوات الله عليه؟ قال: نعم، اذكر و انا معه في المسجدالحرام والناس يقومون على المقام يخرج الخارج يقول قد ذهب به السيل و يخرج منه الخارج فيقول هو مكانه، قال: فقال لي يا فلان ما صنع هؤلاء؟ فقلت: أصلحك الله يخافون أن يكون السيل قد ذهب بالمقام فقال ناد ان شاءالله قد جعله علماً لم يكن ليذهب به فاستقروا و كان موضع المقام الذي و صفه ابراهيم(ع) عند جدار البيت فلم يزل هناك حتّي حوّله أهل الجاهلية إلى المكان الذي فيه اليوم فلما فتح النبي(ص) مكّة رده إلى الموضع الذي وضعه ابراهيم. ²

زراره مى‌گويد: به امام باقر(ع) عرض كردم: آيا خدمت حضرت سيدالشهدا رسيديد؟ (سن شريف امام باقر(ع) در كربلا، بيش از دو سال بود) فرمود: بله يادم هست كه من در خدمتش در مسجدالحرام بودم خانه را سيل گرفته بود. (كعبه در نقطه‌اى قرار گرفته كه با كمترين بارندگى سيل متوجه آن خواهد شد چون از چهار طرف كوه سنگى است كه آب را جذب نمى‌كند و حرم در آن نقطه فرودين قرار دارد). هنگام سيل مردم كنار مقام بودند، وقتى بيرون مى‌رفتند از آنها سؤال مى‌شد كه داخل حرم چه خبر؟ بعضى مى‌گفتند: مقام را آب برد و بعضى مى‌گفتند مقام سرجايش هست. سيدالشهدا فرمود: اينها چه مى‌گويند، چه كردند؟ اينها مى‌ترسند كه مقام ابراهيم را سيل برده باشد (چون سنگ كوچكى است كه قابل نقل و انتقال است).

آن‌گاه فرمود: به مردم بگو مطمئن باشند هرگز سيل مقام ابراهيم را نمى‌برد؛ چون خدا آن را آيت، علم و نشانه خود قرار داده است. «فاستقروا» يعنى آرام باشيد (يا مردم آرام گرفتند).