72و نيز صدور و گسترش اسلام، تلاش فراوان كرد. بستن قراردادها و پيمانها با گروهها و قبيلهها از كارهاى اساسى پيامبر بود. ديدارهاى آن حضرت با غير مسلمانان، چه براى آشناكردن آنان با اسلام و چه براى بستن پيمانها، بخشى از كار روزانهاش به شمار مىرفت و مركز اين ديدارها مسجدالنبى بود. هرچه بر ثبات و قوام اين شجره طيبه افزوده مىگشت، توجه بيگانگان به سوى مدينه بيشتر مىشد و آنان را وامىداشت تا براى آشنايى با دين جديد و پيامآورِ آن، راهى مدينه شوند. ازاينرو، هرچه زمان به جلو مىرود، بر شمار اين ديدارها افزوده مىشود؛ بهگونهاى كه سال نهم هجرت را سال وفود (هيئتهاى نمايندگى) مىنامند و «اسطوانة الوفود» (ستون نمايندگان)، كه اكنون نام يكى از ستونهاى داخل مسجدالنبى است، اشاره به جايگاه خاص اين ديدارهاست.
بنابراين، در اصل وجود چنين سيرهاى، جاى هيچ انكار و ترديدى نيست. شيخ طوسى و ديگران، همانگونه كه نقل شد، اصل وجود اين سيره را پذيرفتهاند، منتهى براين نظريهاند كه اين روش، تا پيش از نزول آيه شريفه بوده و پس از آن، كافران از ورود به مسجد باز داشته شدهاند.
- شيخ طوسى مىنويسد: «و هذا الفعل من النبي(ص) كان في صدر الاسلام قبل نزول الآيه» 1؛ «اين كار پيامبر(ص) در صدر اسلام و پيش از نزول آيه بوده است».
- علامه مىنويسد: «لو سلم، لكان في صدرالإسلام» 2؛ «اگر باشد مربوط به صدر اسلام است».
- شيخ محمد حسن نجفى مىنويسد: «أو انّه كان قبل نزول الآيه» 3؛ «مربوط پيش از نزول آيه است».
كافرانى كه به مسجدالنبى وارد شدهاند، دو دسته بودند: شمارى كسانى بودهاند كه پيامبر(ص) آنان را به عنوان اسير يا ميهمان در مسجد جاى مىداد كه تعداد آنها زياد نبوده است. گروه ديگرى هم كه شمار آنان بسيار است، كسانى بودند كه به صورت فردى يا گروهى، به عنوان نماينده قبيلهها (وفود) براى آشنايى با اسلام يا بستن قرارداد و پيمان،