355 ناحيه دوم: احكام به ظاهر ناسازگار با مسايل پزشكى

از برخى احكام، در نگاه نخست، برداشت ناسازگارى با مسايل پزشكى مى‌شود؛ مانند:

1. حرمت‌گرفتن بينى از بوى بد و سرايت آلودگى از بوهاى زباله‌ها و مانند آن؛

«وَ لاَ يُمْسِكُ على أَنْفِهِ مِنَ الرِّيحِ الْخَبِيثَة». ¹

2. حرمت پوشاندن صورت براى خانم‌ها و نياز به ماسك‌زدن براى رفع آلودگى؛ آيا ماسك‌زدن براى جلوگيرى از آلودگى با توجه به اينكه بخشى از صورت پوشانده مى‌شود، جايز است يا نه؟ در اينجا بايد گفت:

اولاً: بعضى از مراجع ماسك زدن را جايز دانسته و آن را مصداق گرفتن بينى از بوى بد نشمرده‌اند و چنين پوششى را از محرمات احرام نمى‌دانند.

ثانياً: اگر آلودگى محيط به گونه‌اى است كه استفاده از ماسك را ضرورى مى‌سازد، در چنين وضعيتى، همه مراجع تقليد استفاده از ماسك را جايز مى‌دانند و معتقدند كه كفاره هم ندارد. بنابراين، سفارش پزشكان به استفاده از ماسك در مواقع ضرورت، اشكال ندارد.

3. حرمت استفاده از بوى خوش كه لازمه‌اش استفاده نكردن از مواد شوينده خوشبو، مانند مايع دستشويى، خميردندان خوشبو، شامپو و صابون است، آيا موجب باقى‌ماندن آلودگى‌ها در بدن نيست؟ در پاسخ اين پرسش مى‌گوييم:

اولاً: چنين نيست كه تمام اقلام مواد شوينده بوى خوش داشته باشند. بنابراين زائر مى‌تواند پيش‌بينى لازم را به عمل آورده، از صابون و شامپوى بدون بو براى حال احرام استفاده كند و آلودگى‌ها را برطرف سازد (البته اين پيش‌بينى غالباً انجام شده است).

ثانياً: استفاده از بوى خوش در حال ناچارى اشكال ندارد و حرام نيست. اسماعيل بن جابر گويد: «نوعى بيمارى بر من عارض شد كه از صورتم بوى تعفّن استشمام مى‌شد و من در حال احرام بودم. از امام صادق پرسيدم: طبيب دارويى تجويز كرده كه