263
من تتق بدينه. 1
به امام صادق(ع) عرض كردم: دوستان تو مختلف هستند و من در نماز به همه آنها اقتدا مى‌كنم. امام فرمود: «اقتدا نكن در نماز مگر به كسى كه دين و اعتقاد او مورد وثوق است».
بديهى است كه منظور و هدف اين قسم از روايات، بيان حكم اولى الهى، با قطع نظر از عناوين و جهات ديگر مانند تقيه است و در حقيقت منظور ازاين‌روايات آن است كه اگر مصالح ديگرى از قبيل وحدت و تمركز قدرت مسلمين و همانند آن مطرح نباشد، طبعاً نماز با آنها غيرمجاز است. ليكن با توجه به آن جهات، نه تنها نماز با آنان مشروعيت دارد، بلكه رجحان و بلكه لزوم پيدا مى‌كند؛ همچنان‌كه از روايات گذشته استفاده نموديم.
با توجه به اين نوع از تقيه كه به منظور جلوگيرى از پراكندگى قدرت مسلمين و ايجاد وحدت و يكپارچگى كامل ميان تمام گروه‌هاى آنان در برابر استكبار جهانى و سلطه‌گرى‌هاى ضد انسانى و اسلامى، مشروعيت پيدا نموده، آيا صحيح است كه پيروان مذهب حق در مواقع مسافرت به كشورهاى اسلامى مخصوصاً در مواقع تشرف به مكه و مدينه براى انجام فريضه الهى كه يك هدف مهم آن نيز تجمع مسلمان‌هاى مختلف از كشورهاى گوناگون و آشنا شدن آنان با يكديگر و پى‌بردن به مشكلات آنان است، خود را از جماعت‌هاى چندصدهزار نفرى به كنار كشيده و هنگام تشكل صفوف جماعت در بازارها مشغول خريدن اجناس باشند و يا در منازل به كارهاى شخصى بپردازند و يا حتى در كنار قبرستان بقيع مشغول خواندن زيارت و نوحه و مرثيه براى ائمه بقيع(عليهم السلام) باشند؟! و مهم‌تر از آن، هنگام تشكل صفوف و پُر شدن مسجد از مسجد خارج شوند؟! كه خود مكرر چنين صحنه‌هاى زشتى را مشاهده نموده‌ام.
بر روحانيون محترم كاروان‌هاست كه كاملاً مردم را توجيه و با اين نوع از تقيه، يعنى تقيه مداراتى آشنا سازند و نگذارند مبلغين سوء و نوشتارهاى مسمومى كه به‌ويژه