226همديگر درود و تهنيت مى‌گويند؛ «السلام عليكم و رحمة الله و بركاته».
و اينجاست كه روح اخوت اسلامى و عواطف معنوى مذهبى در ميانشان متجلى مى‌گردد و دست همديگر را مى‌فشارند و با همديگر معانقه و روبوسى مى‌كنند و با قيافه‌اى بشاش، كه حاكى از محبت درونى است، قبولى اعمال يكديگر را از خداوند مسألت مى‌نمايند؛ «تَقَبَّلَ اللهُ أعْمالَكُمْ»
اينك اين پرسش مطرح است كه آيا ترك‌كردن اين كانون وحدت و گريز از اين تجلى‌گاه انس و الفت، كه در بعضى از گروه‌هاى اسلامى مشاهده مى‌شود كه به هنگام نماز بر خلاف مسير سيل جمعيت به سوى منازل و بازارها درحركت‌اند، موجب انزجار و نگاه خشم‌آلود مسلمانان نسبت به اين افراد نخواهد شد؟! و به جاى آن صفا و صميميت، تخم عداوت و دشمنى در دل آنان نخواهد افكند؛ به‌ويژه آنكه هر صبح و شام احاديثى به گوششان مى‌رسد كه پيامبر اسلام فرموده است: «خارج شدن از مسجد هنگام نماز، عمل منافقان است» و باز فرموده است: «شياطين با شنيدن اذان از مساجد مى‌گريزند»؟!
و طبيعى است هريك از زائران و حُجاج پس از مراجعت به وطن خويش، در سراسر جهان، در محافل و مجالس، ضمن بيان عظمت نماز حرمين شريفين، مشاهدات خود را از عملكرد اين گروه در جدايى از صفوف مسلمين و بى‌اعتنايى آنها به نماز منعكس و بلكه آنان را بى‌نماز معرفى خواهند نمود و چه پيرايه‌هايى كه بر مذهب و آيين آنان و پيشوايان معصومشان خواهند افزود و چه داستان‌هايى از انحراف آنان از اسلام و قرآن خواهند ساخت و اين حادثه اگر تنها يك‌بار اتفاق بيفتد، ساليان متمادى فراموش نخواهد شد، چه رسد به آنكه هر سال و هر روز تكرار شود و اين همان خواسته دشمنان اسلام است كه بدون صرف كوچك‌ترين هزينه‌اى، به آن دست يافته‌اند و مسلماً در تلاش‌اند كه به هر وسيله ممكن، هريك از گروه‌هاى ديگر مسلمانان را نيز از اين صف فشرده جدا سازند و در ميانشان تخم مخالفت و بدبينى بكارند.