214سال 1378ه .ش برابر با 1320 ه .ق، از سوى مقام معظم رهبرى حضرت آيت‌الله خامنه‌اى - مدظله‌العالى - به مناسبت يكصدمين سال تولد بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران، «سال امام خمينى» ناميده شده است؛ به اين منظور كه متفكران و مورخان و نويسندگان، هرچه بيشتر به زواياى شخصيت امام بزرگوار و ارزش‌هاى انقلاب اسلامى بپردازند و آنچه تا به حال، چه درباره امام و چه درباره انقلاب گفته يا نوشته شده، تجديد خاطره نمايند و آن را براى نسل جوان - كه اينك به حد رشد رسيده است، ولى بر اثر عدم حضور، از كم و كيف انقلاب و شخصيت امام آگاهى دقيق ندارند - شرح دهند و وقايع و حوادث انقلاب را كه اينك بيستمين سال خود را مى‌گذراند، تجزيه و تحليل كنند و علل و عوامل ظهور و پيدايش آن را تفسير نمايند.
بديهى است در مرحله اول، انجام اين وظيفه بر عهده كسانى است كه به امام نزديك بوده‌اند و از پيش از پيروزى انقلاب يا پس از آن، به طور مستقيم با حوادث مواجه بوده و سردى و گرمى حوادث را لمس كرده‌اند. ارائه اين معلومات همانند دَينى است بر گردن آنان‌كه بايد آن را نسبت به انقلاب و امام ادا كنند.
روشن است كه در سال امام‌خمينى، افزون بر تبيين و بررسى اصل انقلاب، بايد نظريات و حكم‌هاى صادر از سوى امام(قدس سره) كه هريك انقلابى بود درون انقلاب، از سوى متخصصان و كارشناسان بررسى شود و درباره هريك از آنها، همايش‌ها و اجلاسيه‌ها برگزار گردد و مقالات و سخنرانى‌ها ارائه شود تا اهميت هريك از آنها كه در تاريخ اسلام براى اولين بار اتفاق افتاده است، جلوه كند؛ مانند:
1. طرح ولايت فقيه به‌عنوان زيربناى قانون اساسى؛
2. طرح اجتهاد پويا و نقش دو عنصر «زمان» و «مكان» در احكام فقهى؛
3. طرح اسلام ناب محمدى و اسلام آمريكايى؛
4. رسميت دادن به اسلام و به اصل دين‌باورى در سطح جهان؛
5. نقش نامه امام به گورباچف و آثار آن؛