170يغما برده و خودشان را به اسارت مى‌گرفتند؛ از جمله اعمالى كه به شكرانه اين پيروزى با اسرا انجام مى‌شد، آن بود كه يكى از زيباترين آنان را در پيشگاه بت‌هاى خود قربانى مى‌كردند و خون اين قربانى را به عنوان تيمن و تبرك و ادامه فتح و ظفر، بر سر و روى خويش مى‌ماليدند! همچنين پدرانى، بر اثر پيشامدهايى، نذر مى‌كردند يكى از فرزندان خود را قربانى كنند. 1
ژاپنى‌ها، به منظور جلب محبت ارواح مردگان يا الهه، نخست با تقديم هداياى مادى، چون قربانى و نذورات و كم‌كم مادى و معنوى، چون انجام كارهاى نيك، مناسكى انجام مى‌دادند؛ از جمله مناسك، آيين «شينتو» بود كه براى بازداشتن باران زيان‌بخش يا دوام يك عمارت و ديوار، به قربانى كردن انسان دست مى‌زدند! 2
مصريان عادت داشتند زيباروترين دختران خود را به عنوان هديه و قربانى به رود نيل نثار كنند تا از فيض آب، در كشت محصولات خود بيشتر بهره‌مند گردند. اين‌گونه قربانى‌ها در ميان فينيقيان، كنعانيان، مردم روم و ديگر ملل باستان، رواج كامل داشت. 3
نخل مقدسى در نجران بود كه سلاح، پارچه و لباس را به عنوان نذر بر آن مى‌آويختند. 4
قربانى شتر و گوسفند در مكه، در كنار انصاب و بت‌هاى مختلف كه بت يا قربانگاه بود، رواج داشت. 5
قرآن مجيد هم در ترسيم وضعيت قربانى دادن مشركان مى‌فرمايد:
(وَ جَعَلُوا لِلّٰهِ مِمّٰا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعٰامِ نَصِيباً فَقٰالُوا هٰذٰا لِلّٰهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هٰذٰا لِشُرَكٰائِنٰا) (انعام: 136)
بت‌پرستان، سهمى از زراعت و چهارپايان خود را براى خدا و سهمى را نيز براى بت‌ها قرار مى‌دادند.
همچنين اعراب جاهلى، هرگاه حيوانى را براى خدا قربانى مى‌كردند، با خون آن، كعبه را مى‌آغشتند. مسلمانان ناآگاه هم، آهنگ چنين كارى داشتند كه پيك وحى، اين