95 قَالَ يَا يُونُسُ أَيُّهُمَا أَحَبُّ إِلَيْكَ الْبَغْلُ أَوِ الْحِمَارُ قَالَ فَظَنَنْتُ أَنَّ الْبَغْلَ أَحَبُّ إِلَيْهِ لِقُوَّتِهِ فَقُلْتُ الْحِمَارُ فَقَالَ أُحِبُّ أَنْ تُؤتُونِي بِه قُلْتُ قَدْ فَعَلْتُ فَرَكِبَ وَ رَكِبْتُ وَ لَمَّا خَرَجْنَا مِنَ الْحِيرَةِ قَالَ تَقَدَّمْ يَا يُونُسُ قَالَ فَأَقْبَلَ يَقُولُ تَيَامَنْ تَيَاسَرْ فَلَمَّا انْتَهَيْنَا الى الذَّكَوَاتِ الْمَكَانُ قُلْتُ نَعَمْ فَتَيَامَنَ ثُمَّ قَصَدَ الى مَوْضِعٍ فِيه مَاءٌ وَ عَيْنٌ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ دَنَا مِنْ أَكَمَةٍ فَصَلَّى عِنْدَهَا ثُمَّ مَالَ عَلَيْهَا وَ بَكَى ثُمَّ مَالَ الى أَكَمَةٍ دُونَهَا فَفَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ.

ثُمَّ قَالَ يَا يُونُسُ افْعَلْ مِثْلَ مَا فَعَلْتُ فَفَعَلْتُ ذَلِكَ فَلَمَّا تَفَرَّغْتُ قَالَ لِي يَا يُونُسُ تَعْرِفُ هَذَا الْمَكَانَ فَقُلْتُ لَا فَقَالَ الْمَوْضِعُ الَّذِي صَلَّيْتُ عِنْدَهُ أَوَّلًا هُوَ قَبْرُ أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ(ع) وَ الْأَكَمَةُ الْأُخْرَى رَأْسُ الْحُسَيْنِ ابْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي‌طَالِبٍ(ع). ¹

حُمر نقل كرده است زمانى كه منصور دوانيقى، امام(ع) را به بغداد احضار كرده بود، در يك شب صاف و مهتابى، در حيره، كنار آن حضرت بودم؛ حضرت نگاهى به آسمان انداخت و فرمود: «اى يونس! آيا اين ستارگان زيبا را مى‌بينى؟ اينها مايه آرامش اهل آسمان‌اند و ما اهل‌بيت، مايه آرامش و تكيه‌گاه اهل زمين هستيم». سپس فرمود: «اى يونس! قاطر و الاغ را آماده نما (زين كن)». بعد از آماده شدن فرمود: «كدام‌يك را براى خود مى‌خواهى؟» گمان كردم چون قاطر، قوى‌تر است، براى آن حضرت، مناسب‌تر است. پس گفتم: «الاغ». فرمود: «آن را براى من بياور». آن را آوردم و حضرت سوار شد. من