116

مصطلح السلفية، حقيقته وصلته بالاسلام الصحيح

(شيخ احمد بن المرابط شيخ محمد الشنقيطى)

مؤلف اين مقاله، براى اثبات به كار رفتن عنوان «سلف» در روايات نبوى، به اين حديث عايشه، تمسك كرده است كه رسول خدا(ص) به حضرت فاطمه(س) فرمود:

... ولا أُراني ان قد حضر اجلي، وانّك اول اهلي لحوقاً بي ونعم السلف أنا لك. ¹

... به من نشان داده نشده، جز اين خبر كه مرگم نزديك است و تو نخستين نفر از اهل بيتم مى‌باشى كه به من، ملحق مى‌شود و من براى تو، سلف خوبى‌ام.

از اين حديث استفاده مى‌شود، سلف صالح كه الگوى مسلمانان مى‌باشند، افرادى‌اند كه همچون رسول خدا(ص)، معصوم‌اند و ازاين‌رو اقتدا به سيره آنان، انسان را به حق و حقيقت، رهنمون مى‌سازد پس سلف، صحابه، تابعان و تابعانِ تابعانى را كه عصمت ندارند، شامل نمى‌شوند. ضمن آنكه عدالت تمام آنان نيز ثابت نيست.

نويسنده مقاله، مى‌گويد: لفظ «سلف»، نزد علما، دو اعتبار دارد: يكى، اعتبار زمانى است كه به سه قرن اول اسلام انصراف دارد و معنا مى‌شود. ديگرى، اعتبار منهجى است كه شامل اصحاب روش اقتدا به سلف صالح، از صحابه و تابعان و تابعانِ تابعان در سه قرن اول مى‌باشد. ²

درخور توجه است كه تقسيم ايشان، اشكال فنى و علمى دارد؛ زيرا بر اعتبار دوم، عنوان «سلفى» اطلاق مى‌شود؛ نه «سلف». در ضمن، اگر عنوان «سلف»، دو اعتبار دارد، به سبب اطلاق آن بر سه عصر «صحابه»، «تابعان» و «تابعانِ تابعان» يا سه قرن اول اسلام است.

همچنين نويسنده در تأييد سلف و جايگاه آن، به حديث افتراق امت، تمسك كرده