92امام محمد باقر(ع) مىفرمايد:
بيشتر مصيبت براى ما و شيعيان، بعد از رحلت امام حسن(ع) بود كه در آن زمان در هر شهر، شيعيان ما را مىكشتند و دستها و پاهاى آنها را به اين گمان كه شيعهاند، از بدن جدا مىكردند. هركسى كه به دوستى و ارتباط با ما متهم مىشد، او را زندانى مىنمودند يا اموالش را غارت مىكردند، يا خانهاش را خراب مىنمودند و اين مصيبت و بلا همچنان شدت يافت تا زمان عبيدالله بنزياد؛ 1
6. قرامطه، خشونتطلبان قرن سوم
اعراب نجد قيامى را با اسم «قيام قرامطه» داشتند و جنگها و خشونتهاى آنان به همه عراق و شامات و حدود مصر كشيده شد، و حتى كعبه از دست آنان در امان نماند و خراب شد و بر قوم مغول در سياست سوزاندن زمين و كوچدادن همه مردمى كه بر شهرهاى آنها استيلا مىيافتند، پيشى گرفتند. طبرى قصه جنايتها و فجايع آنها را در بين سالهاى 286 تا 302 ه .ق در تاريخش آورده است؛
جنايات آنها تا دو قرن پس از طبرى نيز ادامه يافت تا اعراب منتفك بر آنان چيره شدند.
7. حنابله، خشونتطلبان قرن چهارم
مرحله ديگر از ظهور خشونتطلبى كه باعث اذيت و آزار بسيارى از مسلمانان و علماى اسلامى شد، در قرن چهارم هجرى است كه آن خشونت طلبان به حنابله بغداد معروف بودند.
«محمد بن جرير طبرى» (متوفاي310 ه .ق) كه بزرگان اهل سنت به او توجه خاص داشتند، از آزار و اذيت و محنتهاى حنابله و اهل حديث بىبهره نبود، بلكه بسيار به او تعرض شد. «خطيب بغدادى» از حسين بنعلى نيشابورى نقل مىكند كه گفت: