162جواداً حليماً حسن العشرة غزير الفضل» 1؛ «او بسيار نيكو صورت، خوشرو، كريم، سخى، بردبار، خوشمعاشرت، زيرك و داراى فضيلت بسيار بود».
«ابنفوطى» درباره خواجه مىگويد:
خواجه مردى فاضل، كريمالاخلاق، نيكو سيرت و فروتن بود و هيچگاه از درخواست كسى دلتنگ نمىشد و حاجتمندى را رد نمىكرد و برخورد او با همه با خوشرويى بود. 2
ع) مشاركت علماى بسيار در ركاب هلاكوخان
شخصيتهاى بزرگ و دانشمندان ديگر غير از خواجه، ملازم سلطان مغول و طرف مشورت او بودهاند؛ چنانكه خواجه رشيدالدين فضلالله كه نوه رئيس الدوله همدانى است، مىگويد:
هنگامى كه هلاكو به سوى بغداد رفت، سيفالدين بتيكچى كه مدبر مملكت بود و خواجه نصيرالدين و صاحب سعيد علاءالدين عطاملك - مؤلف تاريخ جهانگشاى جوينى - در خدمت مغول بودند. 3
از اين تعداد فقط خواجه نصير شيعه بود و بقيه از رجال اهل سنت بودند كه خليفه را اميرمؤمنان مىدانستند. بنابراين، اگر مشاوران هلاكو اين اندازه در وى نفوذ داشتهاند كه قادر بودند او را از حمله به بغداد بازدارند، چرا در آن ميان تنها گناه اين امر متوجه خواجه نصير شده است؟ در حالى كه سيفالدين در فتح بغداد وزير هلاكو بوده است.