122
آيه ششم
خداوند متعال مىفرمايد:
( قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنٰا إِلاّٰ إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَنْ يُصِيبَكُمُ اللّٰهُ بِعَذٰابٍ مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَيْدِينٰا فَتَرَبَّصُوا إِنّٰا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ ) (توبه: 52)
بگو: آيا درباره ما، جز يكى از دو نيكى(پيروزى يا شهادت) را انتظار داريد؟! ولى ما انتظار داريم كه خداوند، عذابى از سوى خودش [در آن جهان] به شما برساند، يا [در اين جهان] به دست ما [مجازات شويد]. اكنون كه چنين است، شما انتظار بكشيد، ما هم با شما انتظار مىكشيم!
مؤلف مقاله از ابن كثير نقل كرده است كه (بِأَيْدِينٰا) به معناى كشتن يا اسيرگرفتن است و مىگويد:
فنحن ننتظر بهؤلاء الكفار أن يعذبهم الله بأيدينا قبل عذاب الآخرة والنحر يدخل في ذلك. 1
ما منتظر آن كفار مىمانيم تا آنان را به دستان خود پيش از عذاب آخرت، عذاب نماييم، و نحر داخل در اين عذاب است.
نقد
اين آيه به اصل عذاب دنيوى درباره كفار به دست مسلمانان اشاره مىكند، نه نوع آن. بنابراين تطبيق آيه بر نوع قتل كه ذبح يا نحر باشد، تمسك به عام در شبهه مصداقيه است كه جايز نيست.
ب) قول پيامبر(ص)
عمرو بنعاص مىگويد:
حضرت قريش يوماً بالحجر فذكروا النبي(ص) وما نال منهم وصبرهم عليه فبينما هم