108از بزرگترين كارهاى قبيح وهابيان، همان پيروان محمد بنعبدالوهاب، اين بود كه هنگام واردشدن به شهر طائف مردم را بهطور عمومى كشتند و به كوچك و بزرگ رحم ننمودند و مأمور و امير و شريف و پست را قصد كردند و همگى را بهطور يكسان از دم تيغ شمشير و نيزه گذراندند و حتى طفلهاى شيرخوار را بر سينههاى مادرشان سر مىبريدند و عدهاى را كه مشغول فراگيرى قرآن بودند، به قتل رساندند و چون هركه را در خانه بود كوچ دادند، به كاروانسراها و مساجد آوردند و همه را به قتل رساندند. حتى كسانى را نيز كشتند كه در مسجد در حال ركوع يا سجود بودند، به حدى كه كسى به جز بيست و چند مرد از اهالى آن شهر، باقى نماند و چگونگى كشتن اينگونه بود كه در روز اول عدهاى را به قتل رساندند و در روز دوم و سوم از راه مكر و خدعه به گروه ديگرى امان دادند و چون بر آنها وارد شدند، سلاحها را از آنها گرفتند و همگى را به قتل رساندند، و عدهاى ديگر را تا وادى (وجّ) عهد و امان دادند و در آنجا در سرما و برف برهنه و عريان و بدون هيچ لباسى مردها و زنها مسلمان را رها كردند و اموال و پولهاى نقد و اثاث منزل آنان را به غارت بردند و حتى كتابها را در روى زمين و كوچه و بازار ريختند كه باد آنها را ورقورق مىنمود. كتابهايى كه در بينشان قرآنها و از نسخههاى بخارى و مسلم و بقيه كتابهاى حديث و فقه و ديگر علوم وجود داشت كه به هزاران تأليف مىرسيد. اين كتابها تا چند روز روى زمين بود و آنان بر روى كتابها راه مىرفتند و كسى جرئت نداشت ورقهاى از آنها را از زير پا بردارد. سپس خانهها را خراب، و با خاك يكسان نمودند و اين عمل فجيع در سال 1217 ه .ق به وقوع پيوست.