86از جمله تفاوت اعمال عبادى از غير عبادى در اين است كه غير عبادت، بيشتر رابطۀ انسان، با جهان هستى، همنوع و خويشتن است، اما عبادت، رابطه‌اى ويژه با خداى سبحان و تنها براى او است؛ اساساً جز براى او، روا و پذيرفته نيست. تفاوت ديگرشان، يكى از ويژگى‌هاى عبادت است؛ يعنى قصد قربت يا همان نيت؛ عبادت بايد با قصد نزديك شدن به خداوند انجام شود وگرنه علم فقه، صحتش را اعلام نمى‌كند و آسمان، آن را نمى‌پذيرد. بر خلاف اعمال غيرعبادى كه اين مهم در آنها شرط نيست. نيت در عبادت، دميدن روح در كالبد عمل است؛ بال رهايى از ناسوت به لاهوت و از ملك به ملكوت است. زيارت نيز از سنخ عبادت دانسته شده است. از اين رو، نيت بايد در شراشر ويژگى‌هاى برجسته و متعارفِ زيارت، سريان و جريان داشته باشد.

مرحوم شهيد ثانى، تحت چهاردهمين آداب زيارت نوشته است: زيارت از روى نيت در زمان‌هاى مشهور - مناسبت‌هاى ويژه - مستحب است». ¹

در حديث آمده است:

«مَنْ أَتَى الْحُسَيْنَ عَارِفاً بِحَقِّهِ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأَخَّرَ»؛ ² هر كس، نزد مزار سيدالشهدا عليه السلام با معرفت به حق آن حضرت برود، خداوند گناهان گذشته و آينده‌اش را بيامرزد.

همچنين روايت شده است:

«وَ مَنْ زَارَهُ يَوْمَ عَاشُورَاءَ فَكَأَنَّمَا زَارَ اللَّهَ فَوْقَ عَرْشِهِ»؛ ³هر كس او سيدالشهدا عليه السلام را در روز عاشورا زيارت كند، مانند زيارت كسى است كه خداوند را بالاى عرشش زيارت كرده باشد.

امام رضا عليه السلام دوستداران و شيعيان را وامدار امامشان دانسته و زيارتشان را با شرايط «تمام الوفاء بالعهد و حسن الأداء» و «رغبةً» و «تصديقاً لما رغبوا فيه» ، زيارت